Alles is stil

Het is zo stil in huis. Al een paar uur. Het laatste geluid was het dichtslaan van de deur. Toen Eva vertrok. Daarna werd het stil. Zelfs het snikken hield op en nu zit ik hier dan. Ik weet niet wat ik moet doen. Moet ik gaan kijken, moet ik wachten, moet ik iemand waarschuwen? Louïse lijkt ook wel verdwenen, maar dat kan niet. Ze zou me nooit alleen laten. Niet voor lang dan. Soms voor een boodschap, maar nooit heel erg lang en nooit zonder iets te zeggen.

En dan Eva. Die loopt nu ergens op straat. Alleen. Ik denk dat ze bang is. Het lijkt wel of ze heel stoer is, maar dat is ze niet echt. In het echt is ze heel onzeker… Ze kan wel heel hard schreeuwen. Harder dan Louïse. Veel harder. Maar nu is het stil, net als vorige week, alleen duurde het toen korter. Louïse trekt zich altijd terug na ruzie, maar de ruzies met Eva lijken elke keer wel heftiger te worden. Ze maakt mij zelfs bang. Praten doen we al lang niet meer.

Wat er is veranderd weet ik nog steeds niet. Opeens deed ze heel afstandelijk. Onzeker dus. En toen begonnen de ruzie’s. Over niets natuurlijk. Zoals altijd. Soms is het fijn om spastisch te zijn. Ik hoef in elk geval geen spijt te hebben van alle dingen die ik denk en zou kunnen uitspreken wanneer ik boos ben, als ik niet spastisch zou zijn. Niet kunnen spreken, is af en toe een zegen, hoewel het meestal als een vloek voelt. Alsof God mijn mond heeft dichtgenaaid...

‘Kutwijf’, is Eva’s favoriete scheldwoord. Voor Louïse dan wel te verstaan. Arme Louïse, ze bedoelt het allemaal zo goed. En Eva, Eva kan het eigenlijk niet helpen. Daarom stuurt Louïse haar waarschijnlijk niet weg. Nog niet tenminste.

Nog even, dan wordt het weer licht. Zou er al iemand wakker zijn en mijn woorden lezen?

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld…

Gebroken dromen

Ik voel me al een paar weken niet zo lekker. Rusteloos, maar ook weer te moe om iets te ondernemen. Heb daar ook helemaal geen zin in. Ben het zat om het gestaar van mensen te ondergaan en het zachte gefluister op de achtergrond, om het nog maar niet te hebben over het gewijs.
‘Niet wijzen, dat hoort niet…’ Een moeder die haar kind probeert op te voeden, of tenminste dat probeert bij te brengen wat sociaal wenselijk is. Zelf kijkt ze ook, alleen met een schuin oog, zodat niemand het echt ziet.
‘Is hij gek mam?’ De moeder begint nu wat nerveus te worden en probeert het kind af te leiden.
‘Nee, hij is niet gek, hij is gewoon anders…’ Een compleet onbevredigend antwoord, waar ik zelfs de kriebels van krijg, maar het kleine jongentje is tevreden en aan de hand van zijn moeder lopen ze weer verder…

Ik heb daar dus geen zin in. Zelfs met Eva heb ik er geen zin in. Het lijkt wel of mensen dan nog meer kijken, zo’n meewarrige blik. En als ze dan al wat zeggen, dan praten ze tegen haar, alsof ik zelf geen antwoord kan geven.
‘Wat lief van je, dat je samen met hem wat onderneemt.’ Meestal doet Eva dan net of haar neus bloedt en geeft ze gewoon geen antwoord.
‘Is het je broertje? Hij mag wel blij zijn met zo’n lieve zus.’
Als blikken konden doden, dan zou deze toevallige voorbijganger, na deze woorden, spontaan in rook zijn opgaan.
‘Het is mijn broertje niet. Hij is mijn vriend en wij gaan later samen trouwen. Daarbij is hij ouder dan ik ben en -tig keer slimmer, dus ik mag blij zijn dat hij lekker met mij wil winkelen. Ga je mee liefste?’ En zonder nog een keer om te kijken, loopt ze gewoon weg, terwijl haar rode krullen rond haar hoofd dansen. Lachen dus. Maar nu heb ik daar zelfs geen zin meer in.

Alles lijkt wel meer en meer complex te worden naarmate ik ouder begin te worden. Zelfs met Louïse kan ik hier niet over praten en nu Eva hier zo’n zes weken geleden is komen wonen, ben ik mij er nog bewuster van geworden hoe anders ik ben. Stel dat ik niet spastisch was geweest, dan had ik mij nu druk gemaakt over meisjes, lastige ouders, baantjes en het onder mijn huiswerk uitkomen. En nu, nu is er niets anders dan leren en bekeken worden. Ik kan me niet eens meer herinneren waneer ik ben opgehouden met dromen over later. Ook ik wilde ooit brandweerman worden en naar de discotheek om lekker uit mijn dak te gaan. Ik dacht dat er een medicijn zou komen en dat ik dan net zo normaal zou zijn als het irritante buurjongetje, dat jarenlang mijn ouders voor niets naar de deur liet komen. Belletje trek, nog zo’n nooit uitgekomen droom. Nu zou ik willen dat ik een normale zin gewoon kon uitspreken en dat ik tegen Eva kon vertellen hoe mooi ik haar eigenlijk vind… So much for dreaming.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...