Eva

Eva is dood. Louise vertelde het toen ik terugkwam van school. Meer zei ze niet. Ze kon het niet. Na een uur kwam ze naar mijn kamer. Zelfmoord. Ik geloof het niet. Hoeveel problemen Eva ook had, ze hield van het leven.

Eva had overal een mening over, had overal vlijmscherp commentaar op, soms best irritant, maar ze maakte me aan het lachen en ze vond mij aardig. Niet fake-aardig, maar echt. Maatjes noemde ze ons... en nu is ze er niet meer. Ik blijf maar achter mijn computer zitten, staar naar mijn msn contactlijst en het 'Eva is not online'. Ergens hoop ik dat ze opeens groen oplicht en mij een berichtjes stuurt. Ik ben bang om af te loggen. Eva houdt van grapjes, waarom kan dit geen grap zijn? Waarom voel ik me nu pas echt alleen, erger dan voor ik haar leerde kennen. Toen was ik alleen zonder te weten hoe het is om een vriend te hebben. Nu weet ik dat wel... Ik zit opgesloten in een kamer zonder deuren, slechts de wereld in mijn hoofd is mijn vlucht, mijn geest in ballingschap. Gevangen in een nutteloos lichaam. Ik wou dat ik kon oplossen.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...