Op Ruwe Planken Neplog
Wedstrijd 2007

Ik stop ermee

Het is donker in mijn hoofd,
zwarte klauwen graaien en proberen,
de resten van mijn gedachtes vast te grijpen.

Resten die van waanzin niet langer meer weten,
waar ze horen,
wie ze zijn.

Wie is degene die wil schreeuwen,
maar de kracht daartoe verloren heeft?
Wie heeft deze winter uitgevonden,
en houdt de zomer tegen,
houdt de geur van lente in bedwang?

Waanzin,
pure waanzin,
zonder toekomst,
een oerschreeuw van binnenuit gegooid,
in het afval van het leven.

Wie zegt me hoe te gaan,
wie wijst me de weg uit de beschikking van het lot,
de zelfgecreëerde paden?

Is er een eind,
wie spreekt er tegen mij,
en laat me vergeten,
dat wat niet meer is?

Het donker neemt toe tot het gitzwart is,
dan wordt het stil...
misschien is dat nog wel erger,
veel erger dan de waanzin die ik ben...

Mijn naam is Jonah Kerns... vaarwel...

Het mooie leven

* * * * * * * * *
You will never find a perfect person, but if you look with love in your eyes then you will find something perfect in everyone you meet. ~ Ed & Deb Shapiro
* * * * * * * * *

Ik kwam deze tekst net op het internet tegen en realiseerde me dat dit de manier was hoe Eva naar de wereld keek. Iedereen had wel iets goeds, de mens was in essentie goed, niet slecht. Ze was er zo overtuigd van geweest. Ze hield van de wereld. Hoe eenzaam ze er ook in haar eentje doorheen wandelde.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...

Freak

Ben ik weer. Kan geen rust vinden. Probeer te schrijven, maar mijn woorden lijken leeg. Net zo leeg en nutteloos als het lichaam waar ik in leef. Van mijn psycholoog mag ik natuurlijk zo niet denken.
'Het draait allemaal om acceptatie Jonah. Acceptatie, van je goede kanten, maar ook van je gebreken.' Ik hoor het hem zo zeggen. Arrogante eikel. Mijn lichaam is geen gebrek. Was het maar een gebrek, gebrek houdt afwezigheid in en mijn lichaam is allesbehalve afwezig. Meer nadrukkelijk aanwezig. Zo opvallend dat mensen altijd naar mijn lichaam kijken, wanneer ze met mij praten, of pretenderen met mij te praten. Hun ogen dwalen continu over mijn lichaam, af en toe zoeken ze mijn ogen, maar het is lastig om hun blik vast te houden, wanneer mijn hoofd heen en weer bewegend op mijn nek balanceerd.

Freak. Aan scheldwoorden geen gebrek, hoewel volwassenen zich meer via hun gezichtsuitdrukkingen laten spreken. Afkeer en weer het woord Freak in koeienletters op hun voorhoofd geschilderd. Hoezo gebrek. Gebrek aan vrijheid, ja. Gebrek aan menselijkheid, zeker. Gebrek aan van alles, behalve de altijd in het oog springende handicap. Fuck alleswetende psychologen. Misschien moet ik er ééntje worden. De eerste spastische psycholoog. Beetje lastig communiceren, maar goed, de meeste cliënten (lees: totaal verknipte patiënten), horen toch het liefst zichzelf praten, dus echt problematisch hoeft dat niet te zijn. Ik moet gewoon de meest narcistische cliënten aannemen, dan komt het allemaal goed...

Eva had mijn eerste patiënt kunnen zijn, om zelfmoord te plegen moet je immers aardig verknipt zijn, wat mij meteen tot potentïele kandidaat maakt. Maar geen zorg, ik kan nog niet eens mijn veters strikken, laat staan de moordenaar van mijn eigen leven zijn. Daarbij wil ik schrijver worden en daarvoor is depressiviteit toch minste één van de vereisten. Eva kon wel haar eigen veters strikken en die van mij erbij, maar zelfmoord? Nee, zo verknipt was ze nou ookweer niet. Niet dat het uitmaakt, dood is immers dood en wat je naar die plek heeft gebracht, doet eigenlijk niet ter zake.

Misschien moet ik stoppen met deze blog. Mijn enige lezer is immers voorgoed verdwenen. Deze woorden zijn nu niets meer dan geschreeuw in een lege ruimte. Een lichte echo en dan stilte. Tamelijk zinloos dus.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...

Eva

Eva is dood. Louise vertelde het toen ik terugkwam van school. Meer zei ze niet. Ze kon het niet. Na een uur kwam ze naar mijn kamer. Zelfmoord. Ik geloof het niet. Hoeveel problemen Eva ook had, ze hield van het leven.

Eva had overal een mening over, had overal vlijmscherp commentaar op, soms best irritant, maar ze maakte me aan het lachen en ze vond mij aardig. Niet fake-aardig, maar echt. Maatjes noemde ze ons... en nu is ze er niet meer. Ik blijf maar achter mijn computer zitten, staar naar mijn msn contactlijst en het 'Eva is not online'. Ergens hoop ik dat ze opeens groen oplicht en mij een berichtjes stuurt. Ik ben bang om af te loggen. Eva houdt van grapjes, waarom kan dit geen grap zijn? Waarom voel ik me nu pas echt alleen, erger dan voor ik haar leerde kennen. Toen was ik alleen zonder te weten hoe het is om een vriend te hebben. Nu weet ik dat wel... Ik zit opgesloten in een kamer zonder deuren, slechts de wereld in mijn hoofd is mijn vlucht, mijn geest in ballingschap. Gevangen in een nutteloos lichaam. Ik wou dat ik kon oplossen.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...

Sunset Boulevard

Ik heb niets meer van Eva gehoord. Ik hoop dat alles goed gaat. Morgen ga ik proberen om haar te bellen. Misschien dat ik op school iemand kan vragen haar nummer te bellen.

Vandaag heb ik voornamelijk geschreven, letter voor letter, regel voor regel. Veel te langzaam dus,. De zin van het bestaan vanachter een computer. Kreeg vandaag ook een e-mail van mijn moeder. Ging natuurlijk weer over niets. En weer een heel epistel over hoeveel beter het voor mij is dat ik hier ben gebleven. Volgens mij meer om haarzelf daarvan te overtuigen dan mij, ik weet niet wat beter is. Ik weet alleen dat ik me heel erg eenzaam voel. Wat ik wil zal nooit mogelijk zijn...

De meisjes die ik leuk vind zien mij niet eens staan en meisjes die dezelfde problemen als ikzelf heb, zie ik eigenlijk net zo min staan als zij die ik in stilte bewonder. Soms denk ik aan de toekomst en dan zie ik helemaal niets. Geen kinderen, geen vrijheid, geen strandwandelingen. De enige keren dat ik het strand heb gezien was tijdens groepsuitjes vanaf de boulevard in Scheveningen. Wij als entertainment van de toeristen die de boulevard bewandelden. Retards, hoorde ik sommigen zeggen. Ik zou wel eens op het strand willen zijn en net zo anoniem willen opgaan als iedereen. Zwemmen tot de zon ondergaat, om dan gelukkig te sterven, terwijl de zon wegzakt aan de horizon.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...

Thank God for MSN, maar wat nu

Ik heb net met Eva gesproken! Via MSN. Ze zit in een nieuw pleeggezin. Het was echt vet om haar te spreken. Ik heb de hele dag aan haar zitten denken. Best vreemd omdat het even leek alsof ze mij ontweek. En toen liep ze weg... Ook dat begrijp ik nog steeds niet, hoewel Louïse het allemaal prima schijnt te begrijpen.
'Ze is bang om mensen te vertrouwen Jonah.' Ja, Louïse schijnt het allemaal te begrijpen. Maar waarschijnlijk net niet genoeg om haar hier te houden.




Anyway, het gesprek ging als volgt:

_________________________________

Geef nooit wachtwoorden of creditcardnummers in een bericht.


Eva zegt: Hee Jonah, ik ben het Eva! ;-)

Jonah: Wat een verrassing! Waar ben je nu?

Eva zegt: Nieuw gezin, tijdelijk natuurlijk. Weet nog niet of ik daarop ga wachten. :-P Hoe is het met jou? Ik mis je.

Jonah zegt: Hartstikke saai hier. Ik mis jou ook. Sorry dat ik niet zo snel kan schrijven.

Eva zegt: Geeft niets. Met praten ben je ook niet zo snel ;-).

Jonah zegt: Heel leuk. Zijn ze aardig? Je nieuwe gezin?

Eva zegt: Gaat wel. Weet nie. Maakt toch niet uit. Moet binnenkort toch weer weg. Misschien ga ik naar mijn broer terug.

Jonah zegt: Je broer? Daar heb je toch geen contact mee?

Eva zegt: Ik kreeg een paar dagen geleden een smsje van hem. Hij zegt dat ik bij hem moet komen wonen.

Jonah zegt: Doe niet zo stom. Hoe kan je nou bij hem willen wonen?

Eva zegt: Hij zegt dat hij is veranderd. Therapie. Het is ik of Emma.

Jonah zegt: Jij of Emma? Wat heeft je zusje hier mee te maken?

Eva zegt: Mike zegt dat als ik niet bij hem kom wonen, dat hij dan mijn zusje bij hem laat wonen.

Eva zegt: Ben je er nog?

Jonah zegt: Hij chanteert je gewoon! Dat weet je toch wel!!!!

Eva zegt: Ik moet gaan, spreek je later. Ik hoor de **dork** des huizes.

Jonah zegt: Wacht

Eva is offline. Berichten die je nu stuurt, worden bezorgd wanneer je contactpersoon zich aanmeldt.


_________________________________

En dat was het en wacht ik dus. Ik hoop dat ze zo weer terug komt. Die broer is levensgevaarlijk. Morgen moet ik naar school, maar ik kan echt niet gaan slapen. Ze komt vast zo terug…

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld…

Kon ik maar schreeuwen

Na de enorme ruzie van vorige week, was Eva weggelopen . Louïse was zo ongerust, maar na drie dagen werd Eva teruggebracht. Zonder iets te zeggen vertrok ze naar haar kamer. Toen ik Louïse vroeg wat er nu ging gebeuren, zei ze dat ze dat nog niet wisten, maar dat ze over twee dagen een vergadering hadden. Met ze bedoelde ze de mensen bij Jeugdzorg, the place to be when your down and out (lees: DUS NIET!). De eerste dag heb ik Eva helemaal niet gezien, maar de volgende ochtend ben ik naar haar kamer toe gegaan.

Eerst wilde ze niet open doen, maar toen ik tegen haar deur aan bleef rijden, ging de deur uiteindelijk toch open. Ze zag bleek en bleef met haar rug tegen de weer gesloten deur staan.

‘Ze gaan me weg sturen he?’ Bijna smekend keek ze me aan. Ik zei niets, maar ze verwachte ook geen antwoord, want ze wist het immers al. Gelouterd door het systeem. De rest van de ochtend hebben we zo doorgebracht. Ik in mijn stoel en zij met haar rug tegen de muur. Na een uur ging ze zitten, maar haar rug bleef tegen de muur, alsof ze mij niet meer wilde laten gaan. Maakte ook niet uit, ik wilde toch niet weg. Uiteindelijk deed ze de deur open en ging ze op bed liggen.

De volgende avond werd ze opgehaald. Ze stak haar hand op en ik keek toe door het raam. Buiten regende het. Ik wilde haar naam schreeuwen, maar ik kon het niet...

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...

Alles is stil

Het is zo stil in huis. Al een paar uur. Het laatste geluid was het dichtslaan van de deur. Toen Eva vertrok. Daarna werd het stil. Zelfs het snikken hield op en nu zit ik hier dan. Ik weet niet wat ik moet doen. Moet ik gaan kijken, moet ik wachten, moet ik iemand waarschuwen? Louïse lijkt ook wel verdwenen, maar dat kan niet. Ze zou me nooit alleen laten. Niet voor lang dan. Soms voor een boodschap, maar nooit heel erg lang en nooit zonder iets te zeggen.

En dan Eva. Die loopt nu ergens op straat. Alleen. Ik denk dat ze bang is. Het lijkt wel of ze heel stoer is, maar dat is ze niet echt. In het echt is ze heel onzeker… Ze kan wel heel hard schreeuwen. Harder dan Louïse. Veel harder. Maar nu is het stil, net als vorige week, alleen duurde het toen korter. Louïse trekt zich altijd terug na ruzie, maar de ruzies met Eva lijken elke keer wel heftiger te worden. Ze maakt mij zelfs bang. Praten doen we al lang niet meer.

Wat er is veranderd weet ik nog steeds niet. Opeens deed ze heel afstandelijk. Onzeker dus. En toen begonnen de ruzie’s. Over niets natuurlijk. Zoals altijd. Soms is het fijn om spastisch te zijn. Ik hoef in elk geval geen spijt te hebben van alle dingen die ik denk en zou kunnen uitspreken wanneer ik boos ben, als ik niet spastisch zou zijn. Niet kunnen spreken, is af en toe een zegen, hoewel het meestal als een vloek voelt. Alsof God mijn mond heeft dichtgenaaid...

‘Kutwijf’, is Eva’s favoriete scheldwoord. Voor Louïse dan wel te verstaan. Arme Louïse, ze bedoelt het allemaal zo goed. En Eva, Eva kan het eigenlijk niet helpen. Daarom stuurt Louïse haar waarschijnlijk niet weg. Nog niet tenminste.

Nog even, dan wordt het weer licht. Zou er al iemand wakker zijn en mijn woorden lezen?

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld…

Gebroken dromen

Ik voel me al een paar weken niet zo lekker. Rusteloos, maar ook weer te moe om iets te ondernemen. Heb daar ook helemaal geen zin in. Ben het zat om het gestaar van mensen te ondergaan en het zachte gefluister op de achtergrond, om het nog maar niet te hebben over het gewijs.
‘Niet wijzen, dat hoort niet…’ Een moeder die haar kind probeert op te voeden, of tenminste dat probeert bij te brengen wat sociaal wenselijk is. Zelf kijkt ze ook, alleen met een schuin oog, zodat niemand het echt ziet.
‘Is hij gek mam?’ De moeder begint nu wat nerveus te worden en probeert het kind af te leiden.
‘Nee, hij is niet gek, hij is gewoon anders…’ Een compleet onbevredigend antwoord, waar ik zelfs de kriebels van krijg, maar het kleine jongentje is tevreden en aan de hand van zijn moeder lopen ze weer verder…

Ik heb daar dus geen zin in. Zelfs met Eva heb ik er geen zin in. Het lijkt wel of mensen dan nog meer kijken, zo’n meewarrige blik. En als ze dan al wat zeggen, dan praten ze tegen haar, alsof ik zelf geen antwoord kan geven.
‘Wat lief van je, dat je samen met hem wat onderneemt.’ Meestal doet Eva dan net of haar neus bloedt en geeft ze gewoon geen antwoord.
‘Is het je broertje? Hij mag wel blij zijn met zo’n lieve zus.’
Als blikken konden doden, dan zou deze toevallige voorbijganger, na deze woorden, spontaan in rook zijn opgaan.
‘Het is mijn broertje niet. Hij is mijn vriend en wij gaan later samen trouwen. Daarbij is hij ouder dan ik ben en -tig keer slimmer, dus ik mag blij zijn dat hij lekker met mij wil winkelen. Ga je mee liefste?’ En zonder nog een keer om te kijken, loopt ze gewoon weg, terwijl haar rode krullen rond haar hoofd dansen. Lachen dus. Maar nu heb ik daar zelfs geen zin meer in.

Alles lijkt wel meer en meer complex te worden naarmate ik ouder begin te worden. Zelfs met Louïse kan ik hier niet over praten en nu Eva hier zo’n zes weken geleden is komen wonen, ben ik mij er nog bewuster van geworden hoe anders ik ben. Stel dat ik niet spastisch was geweest, dan had ik mij nu druk gemaakt over meisjes, lastige ouders, baantjes en het onder mijn huiswerk uitkomen. En nu, nu is er niets anders dan leren en bekeken worden. Ik kan me niet eens meer herinneren waneer ik ben opgehouden met dromen over later. Ook ik wilde ooit brandweerman worden en naar de discotheek om lekker uit mijn dak te gaan. Ik dacht dat er een medicijn zou komen en dat ik dan net zo normaal zou zijn als het irritante buurjongetje, dat jarenlang mijn ouders voor niets naar de deur liet komen. Belletje trek, nog zo’n nooit uitgekomen droom. Nu zou ik willen dat ik een normale zin gewoon kon uitspreken en dat ik tegen Eva kon vertellen hoe mooi ik haar eigenlijk vind… So much for dreaming.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...

Hallo

Eén van de leraren vraagt mij wat ik het liefst zou willen zijn? Ik vraag hem waarom hij dat wil weten, waarop hij zegt dat ik gewoon antwoord moet geven. Daarop vertel ik hem, dat het liefste wat ik zou willen zijn, is de jongen die zonder problemen aan zijn leraar kan vragen waarom hij dat wil weten. Het feit dat ik dat net wel zo kon vertellen, bevestigd alleen maar dat datgene wat iemand het liefst zou willen zijn, meestal alleen bereikt wordt in een droom...

... dan word ik wakker en staat er een meisje met rood, wild haar in mijn slaapkamer. Dat moet Eva zijn, schiet het door mijn hoofd en ik probeer om hallo te zeggen, maar buiten onverstaanbare klanken, komt er niets zinnigs uit mijn mond. Na een paar minuten draait ze zich om en loopt mijn kamer weer uit.

Pas aan het ontbijt zie ik haar weer. Haar wilde krullen lijken iets te zijn getempt, net als mijn spasmes trouwens, geen onfortuinlijke bijkomstigheid, al zeg ik het zelf. Ze spreekt geen woord en kijkt af en toe met een schuine blik mijn kant op. Ook al probeert ze zo onopvallend mogelijk te zijn, ik zie het wel. Gelukkig is Louise altijd zeer aanwezig en zorgt zij ervoor dat onze stilte niet opvalt, iets waar ik, maar ook Eva, dankbaar gebruik van maken. Misschien zij nog wel iets meer dan ik. Veel te snel is ze klaar met eten, bij mij duurt dat altijd veel langer. Ze kijkt nog een keer met een vlugge blik naar mij en ik probeer weer iets te zeggen. Wanneer ik haar rode haar door de deur zie verdwijnen, denk ik weer aan mijn droom. Mijn droom-ik heeft gelijk. Het liefste zou ik zonder problemen honderduit willen kunnen praten. Of eigenlijk zou ik al blij zijn wanneer ik gewoon, zonder hakkelen, zonder allerlei bijgeluiden en zonder allerlei spasmes, hallo willen zeggen. Misschien zou ze dan wel luisteren. Gewoon een simpel hallo. Maar zelfs dat is al een droom, in mijn wereld kan ik niet normaal praten en in mijn wereld luistert er niemand, niet echt tenminste.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld.

Het begin

Er is een nieuwe gekomen. Louïse vertelde me dat ze Eva heet, Eva Duin. Ik heb haar nog niet ontmoet, wel haar schaduw achter het glas van de huiskamerdeur zien bewegen, maar nog niet echt. Louïse is mijn pleegmoeder. Ze is groot, maar dat is maar goed ook. Ze moet mij vaak tillen en ik ben echt niet licht. Ik ben spastisch en zit in een rolstoel. Ik ben ongeveer zeven jaar geleden bij Louïse komen wonen. Mijn ouders wilden emigreren naar Amerika, daar komt mijn vader vandaan. Hij wilde mij niet mee hebben, denk dat hij zich voor mij schaamt. Mijn moeder heeft het nog wel geprobeerd, maar uiteindelijk heeft ze toch maar toegegeven. Ik was toen negen. Heel lang heb ik nog gedacht dat ze mij later zouden ophalen, maar dat is nooit gebeurd. Af en toe schrijft mijn moeder me een brief. Dat ze mij mist en echt snel een keer langskomt, maar dat schrijft ze al zeven jaar. Van mijn vader hoor ik nooit iets en mijn moeder is gestopt om over hem te vertellen. Ik laat dat maar zo, voor hem ben ik in elk geval zeker dood, ookal haal ik nog adem.

We wonen hier met z'n vieren, of eigenlijk vijven, met Eva erbij. Louïse (pleegmoeder), Rick (pleegvader), Sam (pleegbroer, 13 jaar), Jonah (ik dus) en nu dan ene Eva (pleegzus, 14 jaar).

Sam is een echt kind van Louïse en Rick. Sam heeft me verteld dat zijn moeder geen kinderen meer kon krijgen en dat ze daarom een pleegkind heeft genomen. Ik was de eerste en nu na zeven jaar is Eva de tweede.

Vandaag is het ook een bijzondere dag, omdat de nieuwe software op mijn computer is geïnstalleerd, waardoor ik nu helemaal alleen kan schrijven en andere dingen achter de computer kan doen. Omdat ik spastisch ben, heb ik een speciaal aangepaste computer, met speciale software. Het heeft heel lang geduurd voordat er toestemming was om de nieuwe software te kunnen kopen, maar het is nu eindelijk gelukt. Jippie! Vandaar dat ik dit blog ben gestart. Zodat ik kan vertellen hoe mijn wereld eruit ziet en misschien dat er dan iemand luisterd, want in mijn wereld luisteren er niet zoveel mensen naar mij. Omdat ik spastisch ben denken mensen snel dat er ook geestelijk iets niet helemaal in orde is. Maar ik ben niet gek en hoewel ik niet goed kan praten, wil ik mijn gedachten en ervaringen van mijn wereld met jullie, uit die andere wereld, delen. Want in mijn wereld is het voornamelijk heel eenzaam. Hoewel je bijna niets alleen kan doen, ben je heel eenzaam. Voor veel mensen ben ik meer een last. Niet voor Louïse en Rick hoor, maar voor de rest van de wereld wel. De wereld, jullie wereld ,raast langs mij heen, net als een orkaan, en ik bevind mij er net buiten, in een wereld waar je alles anders ervaart.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld.